Przepędź lisy, przepędź ptaki, aby Chrystus mógł w tobie zamieszkać.
Dzisiaj jest piękny tekst biblijny. Jezus mówi: „Lisy mają nory i ptaki podniebne – gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł położyć”. To jest odpowiedź na pytanie człowieka, albo raczej deklarację człowieka, który mówi: „Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz”.
Klasycznie ten tekst jest interpretowany tak, jak mamy w przypisie w Biblii Tysiąclecia, że Samarytanie okazywali nienawiść do Żydów, zwłaszcza względem pielgrzymujących, idących do Jerozolimy. Jezus tak się ukazał jako właśnie pielgrzym, wędrowiec, który nie ma jakiegoś swojego stałego miejsca. To jest oczywiście pierwsze przesłanie tekstu.
A to, od którego zacząłem, to interpretacja jednego z Ojców Kościoła. Cyryl Aleksandryjski w swoim komentarzu do Ewangelii Łukasza pisze następujące słowa: „Jak długo więc lisy i ptaki mają w nas nory i legowiska, jakże Chrystus może wejść? Czy może tam odpocząć?”.1
Zobaczmy, całkiem inna perspektywa spojrzenia na ten tekst biblijny: nie w kontekście Jezusa pielgrzymującego, który nie ma stałego miejsca na ziemi, ale Chrystusa, który szuka miejsca w sercu człowieka. Także to jest piękne. Jak przeczytałem ten komentarz, od razu mówię: tak, muszę w tym kierunku pójść w moim nagraniu.
Chrystus, który nie ma miejsca w człowieku, bo tam są jakieś nory, legowiska, jakieś lisy, ptaki. Dalej mówi to wprost w swoim komentarzu Cyryl Aleksandryjski: „Przez lisy i ptaki niebieskie zdaje się Chrystus rozumieć owe złe, przebiegłe i nieczyste moce – zastępy demonów”.2
Zobaczmy, póki to nasze serce jest właśnie opanowane przez różne namiętności, demony, złe duchy, wszystkie rzeczy, które rodzą się w nas, siłą rzeczy nie będzie miejsca dla Chrystusa, który mógłby sobie wejść do takiego jasnego, spokojnego serca, w nim się rozgościć i zamieszkać.
Dalej Cyryl pisze: „Nie mówił o materialnych i widzialnych ptakach, no oczywista rzecz, lecz raczej o owych nieczystych, złych duchach, które często, gdy niebieskie ziarno padnie w ludzkie serce, usuwają je i niejako porywają, aby nie wydało żadnego owocu”.3
Już przechodząc do puenty, też cytat Cyryla. Pisze: „Niech nasze serce będzie święte, nieskalane, na ile to możliwe. Wtedy będziemy podążać za Chrystusem, a On zamieszka w nas”.4
Taki ciekawy obraz, myślę, że oryginalny, ale może dzięki temu nam zostanie w pamięci. Wszystkie jakieś złe duchy, demony ukazane właśnie jako ptaki, lisy, które mają swoje legowiska, gniazda. Jeśli zagnieżdżą się w sercu człowieka, to Chrystus siłą rzeczy nie znajdzie tam miejsca, gdzie by mógł głowę skłonić.
Módlmy się, żeby tego wszystkiego było jak najmniej, żebyśmy potrafili porządkować swoje serca, żeby Chrystus w takim czystym, pięknym sercu mógł być zawsze obecny.
Przypisy:
1 Św. Cyryl Aleksandryjski, Komentarz do Ewangelii według św. Łukasza, Homilia LVII; tłum. polskie na podstawie angielskiego przekładu R. Payne Smitha, A Commentary upon the Gospel according to S. Luke, Oxford 1859.
2 Tamże.
3 Tamże.
4 Tamże.
Dom, w którym mieszkasz, i ten, do którego zmierzasz.