Trwam. Trwam w wierze.

Trwam. Trwam w wierze. Bo do tego chyba sprowadza się cała dzisiejsza przypowieść, a także najgłębszy sens bycia przy Jezusie. Ta wytrwałość. Trwam. Trwać przy Jezusie.

Dzisiejszej przypowieści nie będę szczegółowo omawiał, ponieważ Pan Jezus sam tłumaczy, co oznaczało ziarno siane w poszczególne miejsca. Bardzo pięknie ją objaśnia. Skupię się na ostatnim wersecie. Nawet bym powiedział: na ostatnim wyrazie, na tej wytrwałości, dzięki której wydaje się owoc.

Jezus mówi tutaj, zacytuję dosłownie:

„Wreszcie ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc dzięki wytrwałości”.

Czym jest ta wytrwałość?

Za moment przejdę tutaj do greki, ale najpierw cytat Bedy Czcigodnego, jednego z moich ulubionych ojców Kościoła. On pisze tak:

„To, co przyjęła, cierpliwie zachowuje pośród przeciwności i pomyślności aż do czasu wydania owocu”.¹

Oczywiście chodzi o ziemię. Zobaczmy: to, co ziemia przyjęła, czyli rzucone ziarno, cierpliwie zachowuje aż do czasu, kiedy wyda ono owoc.

W przypowieści mamy akurat ziarno i zboże, które rośnie, ale myślę, że możemy użyć także obrazu może trochę bliższego nam, bo nie każdy jest rolnikiem i nie każdy rozumie, jak to ziarno na polu rośnie. Niektórzy widzą nieraz poplon posiany jesienią, później przeorany i nie wiedzą, o co z tym chodzi.

Weźmy jabłko. Jabłko pewnie każdy z nas jadł. Idziemy wiosną, patrzymy na pięknie kwitnące jabłonie, a jesienią zbieramy smaczne jabłuszka. Jak to się dzieje?

To nie jest tak, że jabłoń powie któregoś dnia: „Dobrze, chcę mieć piękne owoce”, wysili się i nagle je ma. Ona musi przejść przez cały ten czas. Musi znieść jakieś przymrozki na początku, może jeszcze w kwietniu czy na początku maja. Musi przyjąć orzeźwiający majowy deszczyk, piękny, ale też znieść wichury, czerwcowe burze, wiatry, może suszę w czerwcu czy w lipcu.

To wszystko musi przetrwać, żeby pojawił się owoc, nasze jabłuszko, które później sobie chętnie chrupiemy.

Myślę, że to jest bardzo dobry obraz wytrwałości. Najważniejsze jest właśnie trwanie.

Przejdźmy teraz do tekstu greckiego. Joseph Henry Thayer, biblista i autor grecko-angielskiego leksykonu Nowego Testamentu, opisuje występujące tutaj słowo ὑπομονή — hypomonē — jako:

„steadfastness, constancy, endurance”²

czyli: stałość, niezłomność, wytrwałość. Thayer jako pierwszy przykład tego znaczenia wskazuje właśnie Łk 8,15. Wyjaśnia, że chodzi o postawę człowieka, którego nawet wielkie próby i cierpienia nie odwodzą od świadomie obranego celu i wierności wierze.²

Zobaczmy więc: nie chodzi tylko o jakiś płomienny zapał, o wielkie rzeczy czy jednorazowe czynienie dobra, ale o nieustępliwe trwanie. To przyjąłem, w tym trwam i będę konsekwentny.

Dlatego użyłem na początku określenia: „Trwam”. Może niektórym kojarzy się to z telewizją, ale właśnie o to też chodziło. Taki mały clickbait: „Trwam”.

Po prostu muszę trwać w tym, co wybrałem.

Tak też Pan Jezus ujmuje tę przypowieść. W przypadku ziarna, które pada na ziemię żyzną, niezwykle ważne jest właśnie trwanie.

Ten obraz jabłoni nie jest biblijny, ale myślę, że bardzo trafny. Od kwiatuszka do jabłuszka — nawet się zrymowało — potrzeba przejścia przez przymrozki, deszcze, wichury i burze. To nie jest tak, że jednego dnia jabłoń się zaweźmie: „A dam piękne owoce”. Ona musi to wszystko przetrwać.

Tak samo jest z życiem człowieka wierzącego. Trwać przy Jezusie. Przetrwać wszystko, co życie przynosi: te piękne i podniosłe momenty, ale również te, kiedy dostajemy obuchem w łeb, za przeproszeniem, kiedy nic się nie chce, kiedy ludzie na nas plują, ośmieszają.

Trwać w tym wszystkim, żeby wydać dobry owoc zbawienia.

Przypisy:

1. Beda Czcigodny, In Lucae Evangelium Expositio, III, 8, komentarz do Łk 8,15: „quod suscipit inter adversa et prospera patienter ad fructus usque tempora servando”. Tekst źródłowy.
2. Joseph Henry Thayer, A Greek-English Lexicon of the New Testament, hasło ὑπομονή: „steadfastness, constancy, endurance”. Thayer wymienia Łk 8,15 jako pierwszy przykład tego znaczenia i odnosi je do stałości człowieka, którego próby i cierpienia nie odwodzą od świadomie obranego celu i wierności wierze. Tekst hasła leksykalnego.