Rozmiar tekstu:
Ewangelia na dzień

Odsłuchaj Ewangelię:

Wtorek XXXIII tygodnia okresu zwykłego

Łk 19,1-10

Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A był tam pewien człowiek, imieniem Zacheusz, zwierzchnik celników i bardzo bogaty. Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest, ale nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić. Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: „Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu”. Zeszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy widząc to, szemrali: „Do grzesznika poszedł w gościnę”. Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: „Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie”. Na to Jezus rzekł do niego: „Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło”.
Ilustracja
Czy warto Mu zaufać? – ilustracja do rozważania biblijnego na 17 listopada 2026 – Łk 19,1-10
*Ilustracja podglądowa, wygenerowana za pomocą AI
Audio Słuchaj na stronie

Rozważanie do Ewangelii w formie audio.

Rozważanie

Czy warto Mu zaufać?

Rozważanie z: 17 listopada 2026 · Łk 19,1-10

Czy warto Mu zaufać? Takie pytanie, myślę, że mogło nurtować serce Zacheusza. Zobaczmy, jak on się zachowuje. Wspina się na sykomorę i ukrywa się w gęstwinie liści. Jeden z Ojców Kościoła, święty Amfilochiusz z Ikonium, wprost to opisuje: „Ukrywa się pod gęstwiną liści, sądząc, że widzi, sam nie będąc widzianym”.[1]

Właśnie na tym zależało Zacheuszowi, żeby mógł się spokojnie przyjrzeć, ale równocześnie nie wchodzić w interakcję z Jezusem. Ewangelista Łukasz wprost zapisał, że Zacheusz pobiegł naprzód do tego miejsca, gdzie miał przechodzić Jezus, i wspiął się tam na drzewo. Tam siedział, przyczajony, i obserwował.

Zatem nie chodziło tylko o to, że on był niskiego wzrostu, że inni mu zasłaniali Jezusa, bo przecież mógł się przepchać przez ten tłum, jak wczoraj niewidomy, krzyczeć, ale on chciał się schować, żeby tylko patrzeć, pozostać niezauważonym.

Ewangelista Łukasz zapisuje dalej: „Chciał on koniecznie zobaczyć Jezusa, kto to jest” (Łk 19,3). Tutaj dochodzimy do ważnego wątku. Komentarz grecki do Ewangelii Łukasza, wydany w serii komentarzy Uniwersytetu Cambridge, podaje dwie możliwości interpretacji tych słów: albo Zacheusz po prostu chciał zobaczyć, jak Jezus wygląda, albo chciał dowiedzieć się czegoś więcej o Jezusie, rozpoznać, kim On jest.[2]

Na tej drugiej właśnie możliwości się dzisiaj skupimy. On chciał się przekonać naprawdę, kim jest Jezus.

A dlaczego? Zobaczmy naszą rzeczywistość. W rozważaniu do tego fragmentu z 2014 roku[3] zwróciłem uwagę na pewien aspekt. Często ludzie boją się oceny innych, i to także w Kościele.

Nieraz zdarzyło mi się słyszeć po Mszy Świętej, jak ludzie między sobą rozmawiali: „Ej, a tamten w kościele był? Przecież on do kościoła nigdy nie chodził. A może to intencja była od kogoś z jego rodziny? A co on w kościele robił?”.

A nie daj Boże ktoś taki jeszcze pójdzie do spowiedzi czy do Komunii! Ludzie zamiast się skupić na modlitwie – mówię o takich małomiasteczkowych parafiach – przeżywają, dlaczego ten człowiek przyszedł do kościoła, i później robi się z tego sensację.

Wcale się nie dziwię, że niektórzy boją się przyjść, bo są oceniani.

Tak myślałem o Zacheuszu, że on też się mógł bać, bo ci ludzie by go ocenili. Schował się na tym drzewie, żeby go nie zauważono, i najprawdopodobniej Jezus go dostrzegł jako pierwszy. Bo jeśli tłum by go zobaczył, pewnie by go tam wyśmiali, wyszydzili: co on robi na drzewie? Przecież był człowiekiem publicznie znanym.

To był taki wątek sprzed kilkunastu lat, ale gdy jeszcze myślałem nad tym tekstem, skupiłem się na pewnej myśli.

Alexander Maclaren (1826–1910), szkocki duchowny i kaznodzieja baptystyczny, w swoim komentarzu do historii Zacheusza pisze:

„Mógł już wcześniej doświadczyć sposobu, w jaki wielcy nauczyciele prawowierności zwykli traktować celników, i mógł zacząć się obawiać, że ten nowy Nauczyciel będzie taki sam jak pozostali i wywoła przeciwko niemu jakąś demonstrację tłumu”.[4]

To jest bardzo ciekawa myśl! Zacheusz mógł się obawiać nie tylko tłumu, ale reakcji Jezusa.

Co nieco słyszał, że On wybacza innym, że każe miłować bliźnich, ale już się nieraz pewnie przejechał na innych nauczycielach religijnych i wolał zachować ten zdrowy dystans.

Ja sobie popatrzę, zobaczę, kto to jest, ocenię i wtedy zaufam lub nie.

Na szczęście tak się stało, że Jezus właśnie go dostrzegł. Podchodzi, woła: „Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu” (Łk 19,5).

Na szczęście się nie zawiódł! Jezus zatrzymuje się pod sykomorą, spogląda w górę i pokazuje, że pragnie się z nim spotkać.

Teraz to już przełóżmy na nasze życie. Taki pozytywny przykład tym razem.

Jakże często ludzie najpierw obserwują księdza, zanim zdecydują się mu zaufać. Przyglądają się, słuchają jego kazań, patrzą, jak się zachowuje wobec ludzi. Chociażby w internecie wielu gdzieś się przygląda księdzu. Czy w parafiach: przyjdzie nowy ksiądz. Kto to jest taki? Czy można mu zaufać, czy nie można?

Wielu, zanim zdecyduje się na jakąś osobistą rozmowę, na osobisty kontakt czy na spowiedź u danego księdza, najpierw musi długo, długo się zastanowić, przyjrzeć, kim rzeczywiście on jest.

Czy można z nim szczerze porozmawiać? Czy jest człowiekiem, któremu można zaufać? Czy nie zostanę upokorzony, niezrozumiany? Czy jak pójdę do niego do spowiedzi, to mnie nie zbeszta?

Czasami człowiek patrzy na takiego księdza i mówi: „O nie, nie, do niego to ja na pewno nie pójdę”.

Czasami potrzeba tygodni, miesięcy albo nawet lat, żeby zdobyć to zaufanie do drugiego człowieka.

Teraz zobaczmy, jak zachował się Jezus. Nie zganił Zacheusza, że siedzi na tym drzewie, że się chował. Nie robi mu wyrzutów, że od razu do Niego nie podszedł, bo Jezus zna ludzkie serca i rozumie, że człowiek potrzebuje najpierw się przyjrzeć, posłuchać, zobaczyć, z kim ma do czynienia.

Dopiero wtedy, gdy już jest gotowy zaufać, potrafi przyjść. Czy właśnie tutaj, w naszym przykładzie, do jakiegoś konkretnego księdza, czy siostry zakonnej, czy po prostu do kościoła, do swojej parafii, czy przyjść właśnie do Jezusa.


Przypisy:

[1] Św. Amfilochiusz z Ikonium, Homilia o Zacheuszu (Oratio in Zacchaeum), część 3. Cytat w polskim przekładzie własnym. Tekst grecki: C. Datema (red.), Amphilochii Iconiensis Opera, Corpus Christianorum, Series Graeca 3, Turnhout 1978, s. 165–171. Tekst homilii.

[2] Cambridge Greek Testament for Schools and Colleges, komentarz do Łk 19,3. Autor komentarza: Frederic William Farrar. Wyrażenie „kto to jest” może wskazywać na chęć rozpoznania Jezusa w tłumie albo dowiedzenia się, jakim jest człowiekiem. Komentarz do Łk 19,3.

[3] Ks. Sławomir Dziankowski, „Współczesny Zacheusz wykorzystuje Internet!”, rozważanie do Łk 19,1–10 z 18 listopada 2014 roku, rozważania.pl/20141118.

[4] Alexander Maclaren (1826–1910), szkocki duchowny i kaznodzieja baptystyczny, Melted by Kindness, w: Expositions of Holy Scripture, komentarz do Łk 19,5, część II. Cytat w polskim przekładzie własnym. Pełny tekst komentarza.