Wiara bowiem potrafi oprzeć się wszystkiemu i wszystko przezwyciężyć. To jest tytuł dzisiejszego rozważania, jak i cytat jednego z Ojców Kościoła, świętego Cyryla Aleksandryjskiego, do dzisiejszej Ewangelii.[1]
Zobaczmy, wiara, która wszystkiemu się oprze, wszystko przezwycięży. Mamy doskonały, piękny przykład w dzisiejszej Ewangelii, jak to wygląda.
Oto niewidomy siedzi przy drodze, zajmuje się żebraniem, dzięki temu był w stanie się utrzymać i słyszy, że przeciąga tłum. Dowiaduje się, że idzie tam Jezus. Co robi? Krzyczy: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”. A ludzie wokół go uciszają, nastawali na niego, żeby umilkł, bo nie rozumieli wagi jego prośby. On dalej krzyczy jeszcze głośniej: „Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!”.
To jest piękny obraz człowieka wytrwałego w wierze, bo zobaczcie, on pomimo oporu, pomimo tego, że jest niewidomy, swoim wołaniem przebija się przez ten tłum. Oni go uciszają, a on wie, że jedyna jego szansa jest w Jezusie. To nam pokazuje doskonale, co to znaczy tak naprawdę wierzyć. Cyryl Aleksandryjski mówi: „Wiara bowiem potrafi oprzeć się wszystkiemu i wszystko przezwyciężyć”.[1]
Ten człowiek swoim wołaniem przebija się jak taran przez ten tłum, tak sobie możemy to wyobrazić, bo zależało mu na spotkaniu z Jezusem, na uzdrowieniu.
Jakże często my wiarę rozumiemy w taki sposób stateczny, że ktoś robi pobożne miny, bardziej jakoś tak zamknie się w sobie, bardziej ufam i Pan Bóg ma mnie wysłuchać.
Mógłby ten niewidomy sobie tam siedzieć w kącie gdzieś przy drodze i mówić: „Jeśli Pan Bóg chce mnie uzdrowić, to Jezus do mnie przyjdzie i mnie tu znajdzie. Ja będę siedział cicho, cicho jak mysz pod miotłą. On mnie znajdzie i przyjdzie, i uzdrowi”.
No nie. On swoim wołaniem przebijał się jak taran przez ten tłum, krzyczał wniebogłosy, aż Jezus zwrócił na niego uwagę.
Teraz zobaczmy, jakże często my w swoim życiu niby do czegoś dążymy, ale no tak, uda się, to się uda, nie, to nie, no tak wiecie, trochę bym się postarał, ale jak Pan Bóg chce, to mi to da.
No nie. Masz iść właśnie, masz wołać: „Jezusie, ulituj się nade mną!”.
To jest jeden wątek naszego nastawienia. Drugi, przyjrzyjmy się temu tłumowi. On nie rozumiał wagi prośby tego człowieka. To jest ważne, bo ludzie z zewnątrz będą nas uciszać, będą nas hamować, tamować, bo nie rozumieją wagi często naszej prośby.
My patrzymy na ludzi z zewnątrz, tylko widzimy, co oni prezentują. Często się uśmiechają, są szczęśliwi, zadowoleni, a nie wiesz, co ten człowiek przeżywa w sercu. Czy on teraz w tym momencie nie walczy ze sobą, żeby nie iść sobie kupić, nie wiem, kolejnej butelki wódki, żeby nie zrobić czegoś gorszego? Może mocno ze sobą walczy, ale na zewnątrz po nim tego nie widać.
Może ktoś przychodzi na Mszę Świętą, jest Msza Święta o zdrowie dla kogoś i odczytujemy: „Msza Święta o zdrowie dla Romana”, załóżmy. Wszyscy się tam modlą. Ale ten, który dał tę intencję, który wie, kim jest Roman, co on teraz przeżywa, że ma mieć operację, że jest źle z jego zdrowiem, on będzie błagał Pana Boga.
Czy Msza Święta za kogoś zmarłego? No ktoś da, bo tak wypada, bo są imieniny. A drugi będzie się modlił, bo on wie, jak ten człowiek żył. Czy czasami żył na opak z wiarą, z Panem Bogiem, i tym bardziej będzie modlił się z głębi serca, żeby Chrystus okazał mu miłosierdzie.
Wiele takich różnych sytuacji w naszym życiu możemy znaleźć, gdzie nam na czymś zależy, ale ludzie z zewnątrz nie rozumieją wagi czy powagi tej całej sytuacji.
Drugi cytat jeszcze, święty Jan Chryzostom, też jeden z Ojców Kościoła. On w komentarzu do paralelnego tekstu, czyli tekstu z Ewangelii według świętego Mateusza, opisującego sytuację, gdzie tam dwóch niewidomych wołało o uzdrowienie, pisze tak: „Taka jest natura wytrwałej duszy. Same przeszkody jeszcze bardziej ją umacniają”.[2]
Bo zobaczmy, ten niewidomy, gdy zaczęli nastawać na niego, krzyczy jeszcze raz: „Jezusie, ulituj się nade mną!”.
Więc zobacz, taka jest nasza droga wiary, taka jest twoja droga wiary. Jeśli ci zależy na relacji z Chrystusem, to nie daj się zniechęcić innym, którzy często może i są zewnętrznie bardziej pobożni, ale często ta wiara jest gdzieś zblazowana, taka po prostu sobie funkcjonująca, jakaś taka z dziada pradziada czy taka zwyczajowa.
Ale ty, jeśli masz tę wiarę głęboką, chcesz tę relację z Chrystusem budować głębiej, to idź, wołaj i niech cię nie zniechęcają te zewnętrzne przeszkody, a wręcz przeciwnie, jak mówi święty Jan Chryzostom, niech te przeszkody twoją wytrwałą duszę jeszcze bardziej umacniają.
[1] Św. Cyryl Aleksandryjski, komentarz do Łk 18,35–43, przytoczony w: św. Tomasz z Akwinu, Catena Aurea (Katena złota), komentarz do Ewangelii według św. Łukasza, rozdział 18, wersety 35–43. Cytat w przekładzie własnym z języka angielskiego. Tekst źródłowy.
[2] Św. Jan Chryzostom, Homilia 66 do Ewangelii według św. Mateusza, część 1, komentarz do Mt 20,29–30. Cytat w przekładzie własnym z języka angielskiego. Tekst źródłowy.