Nieszczęście, które łączy i pomyślność, która oddala. To jest temat mojego rozważania, ale zarazem też coś, co obserwujemy wokół siebie. Dzisiaj widzimy, jakże aktualne jest słowo Boże, także w dzisiejszych czasach.
Oto mamy historię o dziesięciu trędowatych, którzy przychodzą do Jezusa, błagają Go o uzdrowienie. Z reguły skupiamy się na tym, że Jezus ich uzdrowił, każąc im iść do kapłanów, żeby się pokazali. Po drodze zostali uzdrowieni, jeden z nich wraca i to jest Samarytanin.
Dzisiaj chciałbym się skupić nie tyle na uzdrowieniu, ale na tej grupie tych dziesięciu. Zobaczmy, Jezus przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei i w tej grupie dziesięciu znalazło się dziewięciu Izraelitów plus jeden Samarytanin. To jest niesamowita rzecz dla nas, bo przecież Izraelici gardzili Samarytanami. Oni uważali, że mieszkańcy Samarii są gorszej kategorii. Nie tylko, że z nimi nie utrzymywali kontaktów, ale gardzili nawet nimi.
Oto w tej grupie dziesięciu jest ten jeden obcy. Oni go akceptowali. To wspólne nieszczęście sprawiło, że te animozje gdzieś poszły na bok.
Akurat to rozważanie nagrywam kilka dni po tej tragedii w Krakowie, gdzie psychopata wjechał na rynek, zastrzelił sześć osób, kilkanaście ranił, dodatkowo zamordował swoją rodzinę, trzy osoby najbliższe. [Źródło: Prokuratura Krajowa, 9 listopada 2026 r.]
Zobaczmy, jak takie nieszczęście potrafi jednoczyć Polaków. Wiele innych nieszczęść w historii naszego narodu sprawiało, że czuliśmy się zjednoczeni, wspólnie razem w bólu. Ludzie nagle znajdują jakiś wspólny łącznik. Ale przychodzi później szara codzienność i znowu ludzie zaczynają się nienawidzieć, krzywdzić, wyzywać i ranić.
Jakże często właśnie jest tak w naszym życiu. Nieszczęścia, które sprawiają, że ludzie, którzy są na co dzień wrogami, spajają się razem. Tak jak tutaj tych dziewięciu Izraelitów razem z tym jednym Samarytaninem wspólnie w swoim nieszczęściu, w byciu trędowatym, razem tworzyli jedność.
Tu żebyśmy uzmysłowili sobie, jak wyglądało życie trędowatych. Oni nie mogli podchodzić do miejscowości, musieli gdzieś chodzić z daleka, błagać ewentualnie o jakąś pomoc.
Tu chociażby weźmy Drugą Księgę Królewską, rozdział siódmy, cytat dosłowny: „Czterech trędowatych znajdowało się u wejścia u bramy. Jeden powiedział do drugiego: Po cóż tu siedzimy, aż pomrzemy?”. [2 Krl 7,3–10, Biblia Tysiąclecia]
Dalej oni wchodzą do opuszczonego miasta, wynieśli mnóstwo srebra, złota, które poszli ukryć, później znaleźli jedzenie, ale musieli współpracować w tej trwodze. Tak samo ta dziesiątka musiała współpracować, żeby przeżyć. To nieszczęście ich scaliło.
A teraz zostali uzdrowieni i tych dziewięciu idzie do kapłanów, ten jeden wraca. Widzimy, że już się rozdzielili, ale nawet tych dziewięciu, siłą rzeczy oni później wrócili do swoich rodzin, do swojego życia i gdzieś się rozmyje ta ich wspólnota. Może będą utrzymywać jakieś kontakty, ale już nie tak ścisłe.
Jakże często w naszym życiu wiele sytuacji gdzieś łączy nas z innymi ludźmi właśnie poprzez jakieś zewnętrzne nieszczęście. Ale później przychodzi codzienność, proza życia. Zresztą widzimy, kończymy szkoły, szkołę podstawową, liceum czy zawodową szkołę branżową, czy kończymy studia i gdzieś to nasze życie się rozchodzi. Każdy ma swoje sprawy, swoje obowiązki i to się rozmywa.
Tak samo ci uzdrowieni gdzieś poszli później w swój świat, każdy w swoje konkretne życie. Jakże ta Ewangelia jest adekwatna do naszej rzeczywistości.
Niech ten tekst pomaga nam dostrzec to, że potrafimy się zebrać w doli, w niedoli, w nieszczęściu być razem, ale jakże często właśnie to błogosławieństwo, dobrobyt, codzienność, powodzenie powoduje, że te relacje się rozluźniają.
W tym dobrobycie, w tej pomyślności starajmy się utrzymywać pomimo wszystko kontakt z tymi, których kochamy.