W dzisiejszym tekście biblijnym zwrócę uwagę tylko na końcówkę.
Przyznam się, że czytałem moje ubiegłoroczne rozważanie, które akurat przypadło na 21 października 2025 roku. Tam bardzo ładnie mam opisany ten późny powrót pana, ten dołek energetyczny człowieka, gdy jest środek nocy i czuwanie przychodzi już z jakimś trudem. Jest też opisane to radosne przyjście pana. On wraca z wesela, chce się bawić dalej. Odsyłam do tego rozważania, jeśli ktoś ma czas.
Natomiast dzisiaj, gdy czytam ten tekst, zwróciłem uwagę na samą końcówkę. Przecież tam następuje zamiana ról!
Ci, którzy byli sługami, którzy oczekiwali na swojego pana, gdy on wraca, doświadczają czegoś zaskakującego. To on zaczyna im usługiwać!
Przecież logiczne byłoby, że to oni powinni czekać, czuwać, a gdy pan przyjdzie, natychmiast go otoczyć opieką, zadbać o jego samopoczucie, o komfort, żeby miał wszystko, czego potrzebuje.
A tutaj Jezus w tej przypowieści zamienia role. Oto pan zaczyna usługiwać sługom.
Znalazłem komentarz świętego Cyryla Aleksandryjskiego, jednego z Ojców Kościoła, który pisze tak:
„Ponieważ bowiem jesteśmy niejako utrudzeni pracą, On nas pokrzepi, zastawiając przed nami duchowe uczty i obficie nakrywając stół swoimi darami”.1
Dalej, pod koniec swojej homilii, pisze:
„Wtedy da niezniszczalny wieniec tym, którzy czuwają, ponieważ jest Dawcą, Rozdzielcą i Szafarzem Bożych darów”.1
To oczywiście w kontekście życia wiecznego, nagrody za nasze życie tutaj, na ziemi.
Myślę jednak, że możemy to rozumieć szerzej, w kontekście tego, że Pan Bóg chce nam dawać te łaski już teraz, tutaj, na ziemi, za nasze czuwanie, za naszą wytrwałość.
Zobaczmy, co jest tutaj pokazane. Człowiek, który czuwa, który oczekuje na powrót pana, który go przyjmuje. To jednak jest jakiś wysiłek, bo przecież ci słudzy mogliby sobie spać, odpocząć. A tutaj podjęli konkretny trud, nie tylko czuwania, ale i przygotowania domu. Przecież gdy pan przyszedł, nie można było wszystkiego na szybko przygotowywać. Wszystko musiało już być gotowe.
Stąd to zaskakujące zakończenie: pan przychodzi i zaczyna im usługiwać.
Tak też wierzymy, że Pan Jezus za te nasze trudy, które podejmujemy w naszym życiu wiary, kiedyś wynagrodzi nas życiem wiecznym, ale już teraz będzie nam dawał łaski, abyśmy mogli tutaj, na ziemi, wytrwać w dobrym postępowaniu.
1 Św. Cyryl Aleksandryjski, Komentarz do Ewangelii św. Łukasza, homilia 92, s. 427–429, tłumaczenie własne na podstawie wydania angielskiego: Zobacz tekst źródłowy.
Polecam rozważanie ubiegłoroczne: Między trzecią a świtem – czas próby i łaski (21 października 2025).