Dzisiaj mamy bardzo krótki tekst biblijny. Oto tetrarcha Herod usłyszał o czynach zdziałanych przez Chrystusa. Co ważne, on nie wie, kto czyni te cuda. Myśli, że może jakiś cudotwórca, coś się na pewno dzieje, jakieś poruszenie wśród ludzi, ludzie się zbierają, może będą knuć przeciwko władzy. Próbuje ustalić, co się stało.
Co ludzie mu mówią? Niektórzy mówią, że to Jan powstał z martwych, oczywiście Jan Chrzciciel. Inni mówią, że zjawił się Eliasz na nowo. Jeszcze inni mówią, że któryś z proroków zmartwychwstał.
Z tych różnych możliwości, które do Heroda docierają, jego uwagę przykuwa jedna. Mówi: „Jana kazałem ściąć. Któż więc jest ten, o którym takie rzeczy słyszę?”.1
Zobaczmy, jest powiedzenie: „Uderz w stół, a nożyce się odezwą”. Z tych propozycji właśnie Jan go uderzył, ponieważ sumienie zaczęło w nim pracować. Przecież ja go kazałem zabić. Oni mówią teraz, że Jan zmartwychwstał? Dlatego Herod starał się Go zobaczyć.
Tu chciałbym się posłużyć dzisiaj tylko jednym cytatem. Jeden Ojciec Kościoła, święty Jan Chryzostom, mówi tak: „Taka bowiem jest natura grzechu: gdy nikt nie gani ani nie obwinia, grzech zdradza człowieka; gdy nikt nie oskarża, on go potępia”.2
Czymże to jest, jak nie wyrzutami sumienia, gdy człowiek sam w sobie wie, że coś źle zrobił, i to zaczyna go w pewien sposób niepokoić czy wprowadzać w jakieś zakłopotanie?
Tu jest to bardzo istotne, bo nie chodzi tylko o słowa, które przynieśli ludzie, ale również o to, co te słowa uruchomiły w Herodzie. Oni mówili: może to Jan Chrzciciel, może to Eliasz, może inny prorok. W nim od razu odzywa się świadomość czynu, którego dokonał: „Jana kazałem ściąć”.
Wcześniej przecież mamy w Piśmie Świętym sytuację, gdy Jan trafia do więzienia. Herod go tam zamyka i czytamy, że ilekroć słuchał Jana Chrzciciela, „odczuwał duży niepokój, a przecież chętnie go słuchał”.3 Widzimy, że tamten niepokój przychodził z zewnątrz, od słów Jana Chrzciciela, które go oskarżały.
Teraz Jan Chrzciciel już nie żyje, jest generalnie spokój, jakiś tam cudotwórca się pojawił, a Herod odczuwa jakiś taki niepokój wewnętrzny. Nie chodzi więc już tylko o te rzeczy zewnętrzne, które do niego docierają, ale coś w nim jest, coś nie daje mu spokoju.
Zobaczmy, jakże często jest tak, że nasze grzechy może nawet inni ich nie znają i bardzo dobrze, bo gdzieś tam udało się zrobić coś złego, nie wyszło to na jaw, może w konfesjonale się wyspowiadaliśmy, mam nadzieję, ale ten niepokój gdzieś w sercu jest. On będzie nam przypominał.
Ten niepokój może być twórczy, bo może nam pokazać, w jaki sposób podjąć drogę nawrócenia, drogę pokuty, w jaki sposób walczyć z tego typu pokusami.
Niech więc dzisiejsza Ewangelia będzie dla nas zachętą, żeby nie tyle wyciszać swoje sumienie, ale wsłuchiwać się w ten głos, żeby on nas zainspirował do dobrego nawrócenia i do podejmowania dobrych decyzji.
Przypisy:
1. Łk 9, 7-9, Biblia Tysiąclecia.
2. Św. Jan Chryzostom: „Taka bowiem jest natura grzechu: gdy nikt nie gani ani nie obwinia, grzech zdradza człowieka; gdy nikt nie oskarża, on go potępia”. Catena Aurea, komentarz do Łk 9,7.
3. Mk 6,20, Biblia Tysiąclecia: „Ilekroć go posłyszał, odczuwał duży niepokój, a przecież chętnie go słuchał”.
