W dalszym ciągu rozmowy Jezusa z Nikodemem dzisiaj weźmiemy tylko początek Ewangelii. Ten, kto przebywa z wysoka, jest ponad wszystkim. Kto zaś pochodzi z ziemi, do niej należy i mówi po ziemsku. Ten, kto przebywa z nieba, jest ponad wszystkim i daje świadectwo o tym, co widział i słyszał, tymczasem nikt tego świadectwa nie przyjmuje.
Dzisiaj chciałbym zatrzymać się, tak jak wczoraj, na wypowiedzi Grzegorza Wielkiego, bo oczywiście ten tekst czysto interpretacyjnie, przesłanie Ewangelii mówi o Chrystusie jako pochodzącym z wysoka, równym Bogu, oraz o tych, którzy przemawiali po ziemsku, czyli pozostali prorocy, nawet Jan Chrzciciel, prorocy starotestamentalni, ci wszyscy, którzy mówili o Bogu, ale byli ludźmi. Zatem to ich przemawianie było ludzkie.
To jest pierwszy sens tego fragmentu: Jezus jest równy Bogu i dlatego przemawia nie w sposób ziemski, ale w sposób Boży. Natomiast Grzegorz Wielki ten tekst interpretuje na płaszczyźnie moralnej. Odczytuje go jako życie Boże, życie duchowe. Można przemawiać po ziemsku i można przemawiać po Bożemu. Od czego to zależy? Zależy to od poziomu życia wewnętrznego, duchowego.
Człowiek, który jest bliżej, który jest w relacji z Panem Bogiem, będzie przemawiał z wysoka. Natomiast ten, który żyje po ziemsku, będzie przemawiał tylko po ziemsku. Może używać języka religijnego, języka teologicznego, podniosłych słów, jednak nikt nie może mówić wyżej niż na tym poziomie, na którym się znajduje.
To jest piękna myśl, bo dużo jest słów podniosłych w Kościele, dużo jest idei, dużo wyniosłych, czasami pompatycznych sformułowań, ale bardzo często kryją się za nimi zwykłe ambicje, chęć władzy, chęć pokazania innym, udowodnienia czegoś. Dzisiaj już bez przykładów, żeby ktoś nie odebrał tego personalnie. Dotyczy to zarówno księży, jak i ludzi we wspólnotach religijnych, a także życia codziennego: w domach, relacjach rodziców wobec dzieci, teściów wobec synowych czy dziadków wobec wnuków.
Bardzo często ten język jest zewnętrznie poprawny, religijny, ktoś powiedziałby nawet troskliwy, ale za nim stoją zwykłe ambicje, chęć dominacji, władzy, pokazania, udowodnienia czegoś, a czasami także dopieczenia drugiemu człowiekowi. Zatem można mówić wzniośle, religijnie, a jednocześnie pozostawać na poziomie zwykłej, ludzkiej mentalności.
Niech dzisiejsza Ewangelia, a właściwie jej początek, będzie dla nas inspiracją do przyjrzenia się temu, jak rozmawiamy z innymi, jak głosimy Ewangelię, jak inni ją głoszą. Czy są tam tylko zewnętrzne, podniosłe idee? Czy rzeczywiście stoi za tym logika Boża w myśleniu?
Nie chodzi tylko o piękno słów i przekazu, bo na to często ludzie się łapią: ktoś pięknie przemawia i inni za tym idą, ale nie ma w tym głębi, istoty. Warto przyglądać się tym komunikatom, temu głoszeniu, co się za nimi kryje. Czy jest to tylko ziemskie myślenie, ugruntowane chęcią dominacji, władzy i udowadniania swoich racji? Czy stoi za tym rzeczywista mentalność Boża: okazywanie miłosierdzia, miłości, akceptacja drugiego człowieka, przyjmowanie go?
Wtedy dopiero jest to dzielenie się wiarą, która sięga głębiej i prowadzi innych bliżej Pana Boga.
