„Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli.”
Ten hymn śpiewamy w każdą niedzielę oraz w uroczystości. Nieprzypadkowo kojarzy się on z zakończeniem dzisiejszej Ewangelii.
„Nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, w których sobie upodobał.”
Ten hymn, który śpiewamy w liturgii Mszy Świętej, jest zaczerpnięty właśnie z Ewangelii według świętego Łukasza. Ojcowie Kościoła – święty Ambroży oraz Hilary z Poitiers – pisali, że jest to kontynuacja śpiewu, który rozpoczął się w Betlejem, a dzisiaj trwa w liturgii. Chwała na wysokości Bogu to liturgiczne rozwinięcie pieśni anielskiej z Betlejem, świadomie i historycznie zakorzenione w tym wersecie Ewangelii.
Hymn ten nazywany jest wielką doksologią, w odróżnieniu od krótkiej doksologii: „Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu”. Przejdźmy do tego, czym jest doksologia. W języku religijnym słowo to pochodzi od greckiego doxa, czyli chwała, cześć, uznanie, oraz logos, czyli słowo, wypowiedź, mowa. Doksologia to więc wypowiedź oddająca chwałę. To nic innego jak modlitwa oddania Bogu chwały, modlitwa uwielbienia.
Dzisiaj w Kościele są wieczory chwały, wieczory uwielbienia. Ta modlitwa jest bardzo mocno na nowo odkrywana. Szukając tych szczególnych spotkań uwielbieniowych, czasami zapominamy, że „Chwała na wysokości Bogu”, ten dobrze nam znany hymn, jest czystym uwielbieniem. Doksologia to czyste uwielbienie Pana Boga.
Dzisiaj Wigilia. Ten tekst usłyszymy na Pasterce, dzisiaj w nocy. Właśnie tej nocy, po takiej „suchej” liturgii niedziel adwentowych, zabrzmi hymn „Chwała na wysokości Bogu”. Wtedy chcemy oddać chwałę Nowonarodzonemu. Chcemy uwielbiać Pana Boga za dar Wcielenia.
Ten hymn powstał bardzo wcześnie, mniej więcej w II–III wieku, na Wschodzie. Później stopniowo wchodził do liturgii: najpierw był śpiewany w Boże Narodzenie, później w niedziele, aż ostatecznie w różne uroczystości. Gloria to śpiew radości z Wcielenia.
Mam nadzieję, że dzisiejsza uroczystość, Wigilia w gronie bliskich oraz Pasterka w Kościele, otworzą twoje serce na takie uwielbienie Pana Boga. Po Adwencie, jeśli został dobrze przeżyty duchowo, serce powinno być napełnione radością i uwielbieniem za dar Syna Bożego, ale także za dar twojego życia.
Niech więc to dzisiejsze rozważanie będzie zachętą do takich pozytywnych przeżyć, aby z radością patrzeć na swoją wiarę jako na uwielbienie. Święty Ireneusz z Lyonu mówił, że „chwałą Boga jest człowiek żyjący”. Staraj się więc tak przeżywać swoje życie! Żyj jak najpiękniej – na chwałę Pana Boga.
---HTML---
Ilustracja przedstawia szopkę w kaplicy filialnej w Mirosławiu (Pasterka 2024).
