rozważania.pl
oficjalny adres: rozwazania.pl

Ogień prawdy, który odsłania serca i budzi rozłamy.

Ogień prawdy, który odsłania serca i budzi rozłamy.
*Ilustracja podglądowa, wygenerowana za pomocą AI

Ewangelia na dzień – 23 października 2025 (Łk 12, 49-53)

Tekst Ewangelii

23 października 2025 Czwartek XXIX tydzień zwykły

Łk 12, 49-53

Jezus powiedział do swoich uczniów: "Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął. Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadani wam, lecz rozłam. Odtąd bowiem pięcioro będzie rozdwojonych w jednym domu: troje stanie przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu; ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka przeciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej".

Słuchaj

Rozważanie do Ewangelii w formie audio.

Czytaj

Rozważanie z:

Ogień prawdy, który odsłania serca i budzi rozłamy.

Dzisiejszy tekst jest bardzo dynamiczny i nawet niepokojący, budzi w nas pewien lęk, a na pewno niezrozumienie. Dlaczego Pan Jezus mówi, że nie przyszedł, aby dać ziemi pokój, lecz rozłam? I dlaczego dodaje, że pojawią się nawet wojny w domach? Zanim przejdziemy do tych silnych emocji, zatrzymajmy się na chwilę przy słowach: „Chrzest mam przyjąć”. Przecież dwa lata wcześniej Jezus przyjął chrzest od Jana Chrzciciela. Czy zapomniał, że już był ochrzczony? Oczywiście, że nie. Tym razem mówi o innym chrzcie. Tamten był obrzędowy – polanie głowy wodą i zanurzenie w Jordanie. Tu natomiast chodzi o chrzest jako zanurzenie w śmierci. O oddanie życia. Greckie słowo baptizein oznacza właśnie „zanurzyć”, „wejść w coś”. To samo słowo bywa używane wobec okrętów. I to piękny obraz. Okręt może stać na brzegu – nie wiadomo wtedy, czy jest zdolny do żeglugi. Dopiero gdy zostaje zwodowany, gdy wpłynie na wodę i się zanurzy, widzimy, czy ma wyporność, czy popłynie, czy zatonie. Podobnie jest z człowiekiem. Można o wszystkim rozmawiać teoretycznie, ale dopiero kiedy się zanurzymy – gdy naprawdę wejdziemy w to, co wymaga decyzji, zaufania, ofiary – okazuje się, kim jesteśmy. Każdy, kto wchodził do wody, zna to uczucie. Możemy godzinami dyskutować, czy potrafimy pływać, czy nie. Ale gdy już wejdziemy do wody i odepchniemy się od brzegu – płyniemy. Zanurzamy się, a woda nas podtrzymuje. To doświadczenie wejścia w coś całym sobą. I właśnie o to chodzi w tym fragmencie Ewangelii. Jezus wchodzi całym sobą w to, co Go czeka – w mękę, w śmierć, w ofiarę. I zaprasza nas, byśmy i my nie stali na brzegu, ale weszli w wiarę na serio, bez półśrodków. Dlatego mówi też o ogniu i rozłamie. Nie dlatego, że pragnie zła. Nie dlatego, że chce burzyć pokój. Lecz dlatego, że prawda zawsze ujawnia, co jest w człowieku. To jak papierek lakmusowy – pokazuje, co naprawdę nosimy w sercu. Weźmy przykłady z życia. Spotkania rodzinne: urodziny, imieniny, chrzty, wesela. Wszyscy się śmieją, rozmawiają, robią zdjęcia. Wszystko wygląda pięknie. Ale czasem, gdy się zanurzymy głębiej, okazuje się, że pod tym uśmiechem kryją się stare rany, żale, nienawiści ciągnące się od pokoleń. Dopóki rozmowa jest o pogodzie, o samochodach i planach wakacyjnych – jest miło. Ale gdy ktoś dotknie prawdy, zapyta: „Dlaczego tak postąpiłeś?”, „Dlaczego kłamałeś?”, „Dlaczego mnie zraniłeś?” – wtedy atmosfera się zmienia. Napięcie rośnie. I nieraz spotkanie kończy się awanturą. Tak samo bywa z wiarą. Dopóki jest ona powierzchowna – czasami odmawiamy modlitwę, od wielkiego święta pójdziemy do kościoła – nikomu to nie przeszkadza. Ale gdy ktoś zaczyna żyć wiarą naprawdę, modlić się, mówić o Bogu, wtedy „uderz w stół, a nożyce się odezwą”. Ci, którzy nienawidzą Boga lub Kościoła, reagują agresją. Zaczyna się rozłam. Nie dlatego, że wierzący wprowadza konflikt, lecz dlatego, że prawda obnaża to, co w drugim człowieku ukryte. Chciałbym tu przywołać przykład, który dobrze znam z życia parafii. Chłopiec w szkole mówi z entuzjazmem: „Proszę księdza, będę ministrantem!”. Wraca do domu – i słyszy: „Nie, nie będziesz! Nie będziesz chodził do kościoła!”. Albo dziecko po Pierwszej Komuni, które szczerze polubiło modlitwę: „Mamo, chodźmy do kościoła!” – a matka odpowiada: „Już jest po Komunii, nie będę nigdzie z tobą chodzić.” Dobre intencje zostają zgaszone jak ledwo co tlący się płomyk. Nieraz po kilku latach taki młody człowiek dojrzewa, znów szuka Boga, za namową kolegów chce dołączyć do wspólnoty młodzieżowej – i znów słyszy: „Nie! Masz się uczyć, a nie włóczyć po kościołach.” Wtedy rodzice, może nieświadomie, ściągają dziecko w dół. Znam wielu takich, którzy po latach mówią z żalem: „Nie wiedziałem, że mu się życie tak potoczy. Że wejdzie w złe towarzystwo, w używki, w narkotyki”. A przecież był moment, kiedy to dziecko miało w sobie iskierkę dobra, pragnienie czegoś więcej. Nie chodzi o to, że bycie ministrantem czy grupa modlitewna automatycznie czynią człowieka lepszym. Ale to szansa. Szansa, by serce się uformowało, by Bóg miał przestrzeń, w której może działać. Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam, że prawdziwa wiara zawsze kosztuje. Dopóki chrześcijaństwo jest „lajtowe”, pełne grzecznych modlitw i miłych słówek, nikomu nie zawadzamy. Ale jeśli zaczniesz mówić o swojej wierze, o Bogu, zaczniesz praktykować, to wtedy zobaczysz, co jest ukryte i co zbudzi się w sercu drugiego człowieka. Niestety nieraz doświadczysz nienawiści, doświadczysz tego, o czym mówił Jezus – ognia, który zostaje rzucony na ziemię i który zapłonął, ponieważ iskra prawdy wzbudza w sercu drugiego człowieka to, co w nim naprawdę głęboko ukryte. Ale Pan Jezus doda ci sił!

Oglądaj

Brak wideo dla tego rozważania.

Co dalej?

Strona główna Aktualne rozważanie Wszystkie rozważania (indeks)