„Królestwo Boga tutaj jest, niebo jest w sercu mym, majestat Jego pośród nas, niebo jest w sercu mym”.[1]
To jest fragment piosenki „Niebo jest w sercu mym”, wykonywanej przez Mocnych w Duchu.
Dzisiaj Jezus mówi w Ewangelii: „Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest”. Na tym chciałbym się skupić, że królestwo Boże może być w twoim sercu, już teraz obecne, dzisiaj.
Dlaczego taka inspiracja? Dwa dni temu byłem w Gnieźnie, akurat mieliśmy takie spotkanie dla księży na temat spowiedzi. Przyjechał ksiądz ze Szkoły Spowiedników z Krakowa i opowiadał o spowiedzi, ale też poruszył taką ważną dosyć kwestię rozeznania serca człowieka, który przychodzi. Czy to jest ktoś, kto po prostu pro forma, trzeba się wyspowiadać, trzeba się pozbyć grzechów, czy jakiś głębszy poziom życia duchowego reprezentuje sobą. Na jakim poziomie jest, jak on przeżywa swoją relację z Chrystusem.
To jest istotna rzecz. On tam zaproponował nawet, żeby się spytać, jak wygląda pana, pani modlitwa, bo wtedy człowiek, mówiąc o tym, jak się modli, jak odbiera swoją relację z Panem Bogiem, pokazuje, jak przeżywa swoją relację z Chrystusem. Oczywiście tego nigdy się nie rozezna w stu procentach, ale mniej więcej, jak on odbiera tę relację z Chrystusem, jak to królestwo Boże właśnie w jego sercu panuje.
Dzisiaj trzy cytaty.
Cyryl Aleksandryjski pisze tak:
„Jezus mówi to dla pożytku każdego człowieka. Oto królestwo Boże jest w was. To znaczy w was samych, w waszych sercach i od nich zależy jego przyjęcie. Każdy bowiem człowiek, który zostaje usprawiedliwiony przez wiarę i łaskę Bożą oraz przyozdobiony cnotami, może osiągnąć Królestwo Niebieskie”.[2]
Czyli widzimy, to Królestwo Niebieskie w naszym sercu zależy tutaj właśnie od, po pierwsze, jego przyjęcia, a po drugie naszego zaangażowania.
Święty Grzegorz z Nyssy dodaje dodatkowo, też mówi o Duchu Świętym:
„Być może słowa, że Królestwo Boże jest w nas, oznaczają radość, którą Duch Święty zaszczepia w naszych sercach. Jest ona bowiem jakby obrazem i zadatkiem wiecznej radości, którą w przyszłym świecie cieszą się dusze świętych”.[3]
To mi się też spodobało, bo ta nasza radość wewnętrzna, ona już obrazuje pewną radość, w której będą uczestniczyli święci. Już uczestniczą.
Na koniec święty Beda Czcigodny:
„Albowiem Królestwo Boże oznacza, że On sam znajduje się pośród nich. To znaczy króluje w ich sercach poprzez wiarę”.[4]
Podczas tego spotkania, o którym mówiłem w Gnieźnie, tak się przyglądałem, bo było tam dużo księży, ale to było w ciągu tygodnia, więc wikariuszy kilku zaledwie, większość już starszych proboszczów, same takie prawie siwe głowy tam.
Tak sobie patrzyłem na nich, mówię, jak oni przeżywają tę swoją wiarę, tę relację z Chrystusem. Tak w kontekście też modlitwy w kaplicy, gdzie przypomniał mi się jeden z naszych ojców duchownych, ksiądz Tadeusz Kwitowski. W Gnieźnie posługiwał jako ojciec duchowny, zmarł tragicznie, zupełnie niespodziewanie, nagle. Ale po nim było widać, że on właśnie żyje wewnętrznie tym Królestwem Bożym.
Teraz już naprawdę kończąc, zobaczmy: gdy jesteśmy w jakiejś sytuacji, gdzieś czekamy razem z innymi ludźmi, każdy naprawdę żyje swoim światem. Ktoś przeżywa żałobę po kimś, ktoś żywi zawiść do kogoś, ktoś żywi urazę, ktoś się czymś cieszy, ktoś inny przeżywa złość, ktoś inny smutek, ktoś inny jest zatopiony w rozpaczy.
Okoliczności zewnętrzne mogą być takie same, chociażby, nie wiem, czekamy na pociąg na stacji kolejowej, czekamy na lotnisku, a każdy naprawdę swój świat przeżywa w swoim wnętrzu.
Teraz pytanie: jak ty przeżywasz swój świat? W relacji z Panem Bogiem? Czy jesteś w stanie zaśpiewać z Mocnymi w Duchu razem: „Niebo jest w sercu mym”?
Tego ci życzę.
Przypisy:
[1] „Niebo jest w sercu mym”, Mocni w Duchu, Diakonia Modlitwy Tańcem, nagranie taneczne opublikowane na YouTube. Wykorzystany fragment tekstu pieśni.
[2] Św. Cyryl Aleksandryjski, komentarz do Łk 17,20–21, zachowany w: św. Tomasz z Akwinu, Catena Aurea (Złoty łańcuch), komentarz do Ewangelii według św. Łukasza, rozdz. 17.
[3] Św. Grzegorz z Nyssy, O celu życia według Boga, fragment przytoczony w: św. Tomasz z Akwinu, Catena Aurea, komentarz do Łk 17,20–21.
[4] Św. Beda Czcigodny, komentarz do Łk 17,20–21, przytoczony w: św. Tomasz z Akwinu, Catena Aurea, komentarz do Ewangelii według św. Łukasza, rozdz. 17.