Bóg pragnie, aby w duszy człowieka nic obcego nie mieszało się z Bożą wolą. Oczywiście chodzi o człowieka wierzącego, który chce pełnić wolę Pana Boga, który chce rozwijać się duchowo.
Dzisiaj mamy w Ewangelii bardzo dynamiczny obraz. Odczytany na sucho w kościele może nie oddaje tego, ale spróbujmy sobie oczami wyobraźni zobaczyć tą scenę: Jezus wpadający z biczem ze sznurków, przepędzający sprzedawców, wywracający stoły. Rok temu odegrałem tą scenę w filmiku i później krążyła w internecie, oczywiście ten wycięty tylko fragment, gdy pokazywałem, jak to mogło wyglądać w praktyce.
To jest scena bardzo dynamiczna i dzisiaj zinterpretujemy ją pod względem duchowym, dotyczącym serca, duszy konkretnego człowieka. Bo to przesłanie główne oczywiście znamy, że za chwilę Jezus mówi: w trzech dniach odbuduję tę świątynię, mówi o swoim przyszłym zmartwychwstaniu.
Ale ja chciałbym posłużyć się myślą Orygenesa, to jest ta myśl, którą zawarłem w tytule, cytat dosłowny: „Bóg pragnie, by w duszy żadnego człowieka nic obcego nie mieszało się z Jego wolą”.1 Tu używa właśnie tego obrazu zaczerpniętego z dzisiejszej Ewangelii.
Kolejny cytat: „Powinniśmy szerzej interpretować takie wypowiedzi Pisma Świętego. Mówią one o sprawach ludzkich w sposób metaforyczny, aby pokazać, że Bóg pragnie, by w duszy żadnego człowieka nic obcego nie mieszało się z Jego wolą, szczególnie zaś w duszach tych, którzy są gotowi przyjąć naukę naszej Najświętszej Wiary”.2
Dlatego wspomniałem, że tu chodzi głównie o tych, którzy chcą się rozwijać duchowo, którzy chcą iść naprzód.
Ostatni już cytat i zaraz interpretacja. „W niektórych bowiem, którzy mają w sobie świątynię, wypędza wszystkich sprzedających i kupujących w świątyni”.3
Teraz już przekładając to na naszą codzienność. Jakże często w życiu człowieka mieszają się sprawy święte, sprawy Boże i sprawy ludzkie. To jest oczywiste, no bo żyjemy na tym świecie, no nie jesteśmy aniołami. Ale najgorszy jest ten moment, kiedy człowiek zaakceptuje, że one mogą koegzystować ze sobą, współistnieć.
Bo dopóki człowiek dostrzega gdzieś grzech, dostrzega jakąś nieprawidłowość, wie, że chciałby żyć dobrze, grzeszy, idzie do spowiedzi, podejmuje postanowienie poprawy, chce usunąć te rzeczy, które są grzechami, to jest dobrze, bo wzrasta duchowo.
Ale jeśli w pewnym momencie pomyśli: przecież jedno drugiego nie wyklucza, nie? Tak jak ci uczeni w piśmie czy zarządzający świątynią. Przecież tu może być handelek, tutaj mogą być rzeczy święte, tutaj pieniądze się mieszają, tu biznesy, tutaj cześć oddawana Panu Bogu. Jedno drugiego nie wyklucza. Poplątanie z pomieszaniem.
Jezus wchodzi i to wszystko pokazuje, że to powinno być rozdzielone. Oczywiście handel był potrzebny i trzeba było gdzieś kupować te ofiary do składania Panu Bogu, ale nie musiało być to na terenie świątyni.
Tak samo przekładając to na obraz naszego życia duchowego. W naszym życiu miesza się wiele tych spraw ziemskich i takich grzesznych nawet i tych spraw Bożych. Ważne, żebyśmy potrafili odróżniać jedno od drugiego.
W innym fragmencie Pisma Świętego Jezus mówi: „Nie możecie służyć i Bogu i mamonie”.4 Rozdzielaj te dwie rzeczy.
Bo jeśli zgodzisz się na taki konformizm, że one się wymieszają i zaakceptujesz ten bajzel za przeproszeniem, którym obrazem jest świątynia w Jerozolimie, jak to funkcjonowało. To wtedy ciężko mówić o wzroście duchowym. Wtedy będziesz po prostu żył tak samo jak inni, żył duchem tego świata, tylko bardziej pobożnie prezentował się na zewnątrz.
Przypisy:
- Orygenes, Komentarz do Ewangelii według św. Jana, X, 19. Tłumaczenie własne na podstawie przekładu angielskiego. Tekst źródłowy.
- Tamże, X, 19. Tłumaczenie własne na podstawie przekładu angielskiego.
- Por. Orygenes, Komentarz do Ewangelii według św. Jana, X, 18. Tekst źródłowy.
- Por. Mt 6,24; Łk 16,13.