Dzisiaj uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa. Jako ilustrację na stronie dałem też zdjęcie naszej kaplicy. Rano miałem okazję odprawiać właśnie w kaplicy Najświętszego Serca Pana Jezusa, gdzie mamy także relikwię Krzyża Świętego.
Dzisiaj dwa dosłownie cytaty z Ewangelii.
„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście”.
Święty Hieronim mówi, że człowiek, siłą rzeczy żyjąc na tym świecie, jest często utrudzony, obciążony różnymi przepisami. Mówię nie tylko religijnymi, ale ogólnie życie wymaga od nas różnych postaw. Czy to, co dzisiaj jest popularne – nawet pani kasjerka w sklepie czy ktoś obsługujący klienta przez osiem godzin musi się uśmiechać: „Tak, proszę pana, oczywiście”. A później wraca do siebie i to wszystko schodzi, i widzi, że musi jakoś uregulować te emocje, że przez te osiem godzin trzeba było udawać, żyć jakąś taką pozą zewnętrzną. Wiele jest też innych sytuacji. Ktoś jest kierowcą, cały czas musi uważać na znaki, na przepisy, a tam się za krzakami policja chowa. Obojętnie więc, jaki mamy zawód, czy jesteśmy uczniami, czy studentami, czy nawet emerytami, codzienne życie nakłada wiele różnych rzeczy, które mogą nas przytłaczać.
Co mówi święty Hieronim? Mamy przyjść do Jezusa nie po to, że On pstryknie palcami i teraz wszystko będzie fajnie. Nie. Mamy przyjść po pokój serca.
Teraz, w czerwcu, szczególnie przeżywam w tym roku kult Serca Jezusa. Czytałem właśnie o średniowiecznych objawieniach, gdzie często ci mistycy mieli takie wyobrażenie złożenia swojego serca w Sercu Jezusa, że potrafili mistycznie złączyć się z tym Sercem Jezusa, zanurzyć się w Nim. Mniej więcej tak moglibyśmy zobrazować te słowa: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście”. Zanurzcie się na chwilę we Mnie, w Moim Sercu. Doświadczcie Mojego pokoju w tych niepokojach świata.
Drugi cytat brzmi:
„Weźcie na siebie moje jarzmo”.
Właśnie, bo na te ciężary, które przynosi życie, można reagować dwojako. Albo właśnie: „Nie no, jeszcze to, jeszcze tamto. Nie, no nie mam siły. Jeszcze tu jakiś obowiązek”. Jeśli coś jest człowiekowi narzucone, jeśli jest przymuszony, naturalnie tak reaguje.
Ale jeśli ktoś kocha, zobaczmy, jak podchodzi do swoich obowiązków i ciężarów dnia codziennego. Matka kochająca swoje dzieci wstaje w nocy, przygotowuje je do szkoły. Często nawet nie ma wdzięczności od nastolatka, ale robi to, bo kocha. Bo to jest miłość.
Gdyby komuś nakazano opiekować się chorym, mógłby myśleć: „Muszę tutaj iść. Ojejku, znowu się nim zajmować. Będzie mi marudził”. Ale jeśli ktoś kocha, bo to jest mój tata, moja mama, mój brat czy ktoś bliski, wtedy całkiem inaczej podchodzi do tych sytuacji, do tych obowiązków.
Zatem kluczem jest tu miłość. Miłość Pana Boga i wynikająca stąd miłość bliźniego.
Niech więc ta dzisiejsza Ewangelia będzie dla nas takim przypomnieniem, że pośród niepokojów świata, różnych ciężarów i naszego utrudzenia jest to kochające Serce Jezusa, do którego możemy przychodzić. A dzięki Niemu tę miłość później przekładać na sprawy codzienne, na innych ludzi i dzięki temu bardziej ich kochać oraz nosić te brzemiona właśnie z taką ufnością i miłością.
